______________________________________________________________
______________________________________________________________
ពួកផារីស៊ីបានជំទាស់ថាអព្ភូតហេតុរបស់ព្រះយេស៊ូវមិនគាប់ព្រះហឫទ័យចំពោះការបញ្ជាក់អំពីការ
មកដល់នៃព្រះមេស្ស៊ី។
______________________________________________________________
ជំពូកទី 8
ការចិញ្ចឹមបួនពាន់។ 1 នៅគ្រានោះ នៅគ្រាដែលមានហ្វូងមនុស្សយ៉ាងច្រើនឥតមានអ្វីបរិភោគ នោះទ្រង់បានហៅពួកសិស្សមក ហើយមានព្រះបន្ទូលថា ២ «ខ្ញុំអាណិតដល់ហ្វូងមនុស្សណាស់ ពីព្រោះឥឡូវនេះគេនៅជាមួយខ្ញុំបីថ្ងៃហើយ ហើយគ្មានអ្វីបរិភោគ . ៣ ប្រសិនបើខ្ញុំបញ្ជូនពួកគេទៅផ្ទះដោយអត់ឃ្លាន នោះពួកគេនឹងដួលនៅតាមផ្លូវ ហើយពួកគេខ្លះបានមកឆ្ងាយណាស់»។ ៤ ពួកសិស្សទូលព្រះអង្គថា៖ «តើអ្នកណាអាចទទួលនំបុ័ងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបំពេញចិត្តពួកគេនៅទីស្ងាត់ជ្រងំនេះ?»។ ៥ គាត់នៅតែសួរពួកគេថា “តើអ្នកមាននំប៉័ងប៉ុន្មាន? ពួកគេឆ្លើយថា “ប្រាំពីរ” ។ ៦ លោកបានបញ្ជាឲ្យបណ្ដាជនអង្គុយលើដី។ បន្ទាប់មក លោកយកនំបុ័ងទាំងប្រាំពីរដុំអរព្រះគុណ កាច់ប្រទានឲ្យពួកសិស្ស ដើម្បីចែកជូនមហាជន។ 7 ពួកគេក៏មានត្រីមួយចំនួនផងដែរ។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ពរដល់ពួកគេ ហើយបញ្ជាឱ្យគេចែកផង ។ ៨ ពួកគេបានបរិភោគឆ្អែត។ ពួកគេបានរើសបំណែកដែលនៅសល់ – ប្រាំពីរកន្ត្រក។ ៩ មានមនុស្សប្រហែលបួនពាន់នាក់។
ទ្រង់បានបណ្ដេញពួកគេ ១០ នាក់ចេញ ហើយចុះទូកជាមួយពួកសិស្ស ហើយមកដល់តំបន់ដាល់ម៉ានុត្ថា។
តម្រូវការសម្រាប់សញ្ញាមួយ។ 11 ពួកខាងគណៈផារីស៊ីបានចេញមុខមក ហើយចាប់ផ្តើមប្រកែកជាមួយគាត់ ដោយស្វែងរកទីសំគាល់ពីស្ថានសួគ៌ ដើម្បីសាកល្បងគាត់។ ១២ គាត់ដកដង្ហើមចេញពីជម្រៅនៃវិញ្ញាណ ហើយមានប្រសាសន៍ថា «ហេតុអ្វីមនុស្សជំនាន់នេះស្វែងរកទីសម្គាល់? អាម៉ែន ខ្ញុំប្រាប់អ្នកថា គ្មានទីសំគាល់ណាមួយនឹងត្រូវបានផ្តល់ដល់មនុស្សជំនាន់នេះឡើយ»។ 13 បន្ទាប់មក លោកក៏ចាកចេញពីពួកគេ ហើយចុះទូកម្ដងទៀត ហើយចេញទៅច្រាំងទៀត។
ដំបែរបស់ពួកផារីស៊ី។ ១៤ ពួកគេភ្លេចយកនំបុ័ងមក ហើយពួកគេមាននំបុ័ងតែមួយជាមួយពួកគេនៅក្នុងទូក។ ១៥ លោកបានបង្គាប់ពួកគេថា៖ «ចូរប្រយ័ត្ននឹងដំបែរបស់ពួកផារិស៊ី និងមេរបស់ហេរ៉ូដ»។ពួកគេបានសន្និដ្ឋានក្នុងចំណោមពួកគេថា គឺដោយសារពួកគេគ្មាននំបុ័ង។ ១៧ ពេលគាត់ដឹងរឿងនេះ គាត់ក៏មានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកសន្និដ្ឋានថាមកពីអ្នករាល់គ្នាគ្មាននំប៉័ង? តើអ្នកមិនទាន់យល់ ឬយល់ទេ? តើចិត្តរបស់អ្នករឹងឬទេ? ១៨ តើអ្នកមានភ្នែកមើលមិនឃើញ ត្រចៀកមិនឮឬ? ហើយអ្នកមិនចាំទេ ១៩ ពេលខ្ញុំកាច់នំប៉័ងប្រាំដុំសម្រាប់ប្រាំពាន់នោះ តើមានកន្ត្រកប៉ុន្មានដែលអ្នករើសបាន? គេឆ្លើយទៅគាត់ថា៖ «ដប់ពីរ»។ ២០ «ពេលខ្ញុំកាច់នំបុ័ងប្រាំពីរដុំសម្រាប់បួនពាន់នាក់ តើអ្នករើសបានបំណែកប៉ុន្មានកន្ត្រក?»។ ពួកគេបានឆ្លើយ [គាត់] ថា “ប្រាំពីរ” ។ 21 លោកមានប្រសាសន៍ទៅគេថា៖ «តើអ្នកនៅតែមិនយល់ឬ?»។
បុរសពិការភ្នែកនៃភូមិបេតសៃដា។ 22 ពេលទៅដល់បេតសៃដា គេបាននាំបុរសខ្វាក់ម្នាក់មករកគាត់ ហើយអង្វរគាត់ឲ្យពាល់គាត់។ 23 គាត់បានចាប់ដៃបុរសខ្វាក់នោះ ហើយនាំគាត់ទៅខាងក្រៅភូមិ។ ហៀរទឹកមាត់ដាក់ភ្នែកគាត់ ហើយដាក់ដៃលើគាត់ ហើយសួរថា “តើអ្នកឃើញអ្វីទេ?” ២៤ ក្រឡេកមើលទៅ គាត់បានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំឃើញមនុស្សមើលទៅដូចជាដើមឈើ ហើយកំពុងដើរ»។ 25 បន្ទាប់មកគាត់ដាក់ដៃលើភ្នែករបស់គាត់ជាលើកទីពីរ ហើយគាត់បានឃើញយ៉ាងច្បាស់។ ការមើលឃើញរបស់គាត់ត្រូវបានស្តារឡើងវិញ ហើយគាត់អាចមើលឃើញអ្វីគ្រប់យ៉ាងយ៉ាងច្បាស់។ 26 បន្ទាប់មក គាត់ឲ្យគាត់ទៅផ្ទះ ហើយនិយាយថា «កុំចូលក្នុងភូមិអី»។
______________________________________________________________
Manuel Silveira 