Manuel Silveira

______________________________________________________________

______________________________________________________________

Nagsagawa si Jesus ng mga pagpapagaling, mga himala sa Dagat ng Galilea, at kamangha-manghang pagpapakain sa mga tao.

______________________________________________________________

Kabanata 6

Ang Pagtanggi sa Nazareth. 1 Umalis siya roon at dumating sa kaniyang sariling lugar, na kasama ng kaniyang mga alagad. 2 Nang dumating ang sabbath, nagsimula siyang magturo sa sinagoga, at maraming nakarinig sa kanya ay namangha. Sinabi nila, “Saan nakuha ng taong ito ang lahat ng ito? Anong uri ng karunungan ang ibinigay sa kanya? Anong makapangyarihang mga gawa ang ginawa ng kanyang mga kamay! Hindi ba siya ang karpintero, ang anak ni Maria, at ang kapatid nina Santiago at Joses at Judas at Simon? At hindi ba ang kanyang mga kapatid na babae ay naririto sa atin?” At nagalit sila sa kanya. 4 Sinabi sa kanila ni Jesus, “Ang isang propeta ay walang karangalan maliban sa kanyang sariling lugar at sa kanyang sariling kamag-anak at sa kanyang sariling bahay.” 5 Kaya’t hindi siya nakagawa roon ng anumang makapangyarihang gawa, maliban sa pagpapagaling ng ilang maysakit sa pamamagitan ng pagpapatong ng kanyang mga kamay sa kanila. 6 Siya ay namangha sa kanilang kawalan ng pananampalataya.

Ang Misyon ng Labindalawa. Lumibot siya sa mga nayon sa paligid na nagtuturo. 7 Ipinatawag niya ang Labindalawa at pinasimulang sinugo silang dalawa-dalawa at binigyan sila ng kapamahalaan laban sa mga maruruming espiritu. 8 Inutusan niya sila na huwag magdala ng anuman sa paglalakbay kundi isang tungkod—walang pagkain, walang sako, walang pera sa kanilang sinturon. 9 Gayunpaman, dapat silang magsuot ng mga sandalyas ngunit hindi isang pangalawang tunika. 10 Sinabi niya sa kanila, “Kung saan kayo pumasok sa isang bahay, manatili kayo roon hanggang sa umalis kayo roon. 11 Saanmang lugar na hindi kayo tinatanggap o pinakinggan, umalis kayo roon at ipagpag ninyo ang alabok sa inyong mga paa bilang patotoo laban sa kanila.” 12 Kaya’t umalis sila at nangaral ng pagsisisi. 13 Nagpalayas sila ng maraming demonyo, at pinahiran nila ng langis ang maraming maysakit at pinagaling sila.

Ang Opinyon ni Herodes kay Hesus. 14 Nabalitaan ito ni Haring Herodes, sapagkat lumaganap ang kanyang katanyagan, at sinabi ng mga tao, “Si Juan Bautista ay muling nabuhay mula sa mga patay; kaya’t ang mga makapangyarihang kapangyarihan ay gumagawa sa kanya.” 15 Sinasabi ng iba, Siya ay si Elias; ang iba pa, “Siya ay isang propeta tulad ng alinman sa mga propeta.” 16 Datapuwa’t nang malaman ito ni Herodes, ay sinabi niya, Si Juan na aking pinugutan ng ulo, ay nabuhay na maguli.

Ang Kamatayan ni Juan Bautista. 17 Si Herodes ang nagpahuli kay Juan at nagpagapos sa bilangguan dahil kay Herodias, ang asawa ng kaniyang kapatid na si Felipe, na kaniyang pinakasalan. 18 Sinabi ni Juan kay Herodes, “Hindi matuwid na magkaroon ka ng asawa ng iyong kapatid.” 19 Nagtanim ng sama ng loob sa kanya si Herodias at gusto siyang patayin ngunit hindi niya magawa. 20 Si Herodes ay natakot kay Juan, palibhasa’y nalalamang siya’y isang taong matuwid at banal, at iningatan siya sa bilangguan. Nang marinig niya itong magsalita ay labis siyang nataranta, gayunpaman, gusto niyang makinig sa kanya. 21 Nagkaroon siya ng pagkakataon isang araw, nang si Herodes, sa kanyang kaarawan, ay naghanda ng isang piging para sa kanyang mga alipin, mga opisyal ng militar, at mga pinuno ng Galilea. 22 Pumasok ang sariling anak ni Herodias at nagsayaw na ikinatuwa ni Herodes at ng kanyang mga panauhin. Sinabi ng hari sa dalaga, “Hingin mo sa akin ang anumang nais mo at ibibigay ko sa iyo.” 23 Sinumpa pa nga niya ang [maraming bagay] sa kanya, “Ibibigay ko sa iyo ang anumang hingin mo sa akin, kahit sa kalahati ng aking kaharian.” 24 Lumabas siya at sinabi sa kanyang ina, “Ano ang aking hihilingin?” Sumagot siya, “Ang ulo ni Juan Bautista.” 25 Nagmamadaling bumalik ang dalaga sa harapan ng hari at humiling, “Nais kong ibigay mo sa akin kaagad ang ulo ni Juan Bautista sa isang pinggan. 26 Ang hari ay lubhang nabagabag, ngunit dahil sa kanyang mga panunumpa at sa mga panauhin ay hindi niya nais na sirain ang kanyang salita sa kanya. 27 Kaya’t kaagad siyang nagpadala ng isang berdugo na may mga utos na ibalik ang kanyang ulo. Umalis siya at pinugutan siya ng ulo sa bilangguan. 28 Dinala niya ang ulo sa isang pinggan at ibinigay sa dalaga. Binigay naman ito ng dalaga sa kanyang ina. 29 Nang marinig ito ng kanyang mga alagad, pumunta sila at kinuha ang kanyang katawan at inilagay sa isang libingan.

Ang Pagbabalik ng Labindalawa. 30 Ang mga apostol ay nagtipon kasama ni Jesus at iniulat ang lahat ng kanilang ginawa at itinuro. 31 At sinabi niya sa kanila, Magsialis kayo sa isang ilang na dako at magpahinga sandali. Ang mga tao ay dumarating at umaalis sa napakaraming bilang, at wala silang pagkakataon kahit na kumain. 32 Kaya’t sila’y nagsisakay sa bangka na nag-iisa sa isang ilang na dako. 33 Nakita sila ng mga tao na umalis at marami ang nakaalam nito. Sila’y nagmadali doon sa paglalakad mula sa lahat ng mga bayan at nakarating sa lugar na nauna sa kanila.

Ang Pagpapakain sa Limang Libo. 34 Nang makababa siya at makita ang napakaraming tao, ang kanyang puso ay nahabag sa kanila, sapagkat sila ay parang mga tupang walang pastol; at nagsimula siyang magturo sa kanila ng maraming bagay. 35 Gabi-gabi na at nilapitan siya ng kanyang mga alagad at sinabi, “Ito ay isang ilang na lugar at gabi na. 36 Paalisin mo sila upang pumunta sila sa paligid ng mga bukid at mga nayon at bumili ng kanilang makakain.” 37 Sinabi niya sa kanila bilang tugon, Bigyan ninyo sila ng pagkain. Ngunit sinabi nila sa kanya, “Bibili ba kami ng dalawang daang araw na suweldong halaga ng pagkain at ibibigay sa kanila upang makain?” 38 Tinanong niya sila, “Ilang tinapay mayroon kayo? Humayo kayo at tingnan ninyo.” At nang malaman nila, sinabi nila, “Limang tinapay at dalawang isda.” 39 Kaya’t iniutos niya na paupo silang pangkat-pangkat sa luntiang damo. 40 Ang mga tao ay pumuwesto nang nakahanay sa daan-daan at limampu. 41 Nang magkagayo’y, kinuha niya ang limang tinapay at ang dalawang isda, at tumingala sa langit, ay kaniyang pinagpala, at pinagputolputol ang mga tinapay, at ibinigay sa kaniyang mga alagad upang ihain sa harap ng karamihan; hinati rin niya ang dalawang isda sa kanilang lahat. 42 Kumain silang lahat at nabusog. 43 At pinulot nila ang labindalawang bakol na puno ng mga pinagputolputol at ang natira sa mga isda. 44 Ang mga kumain [ng mga tinapay] ay limang libong lalaki.

Ang Paglalakad sa Tubig. 45 Nang magkagayo’y pinasakay niya ang kaniyang mga alagad sa bangka at pinauna siya sa kabilang ibayo sa Bethsaida, habang pinapaalis niya ang karamihan. 46 At nang siya’y makapagpaalam sa kanila, ay umahon siya sa bundok upang manalangin. 47 Nang gumabi na, ang bangka ay nasa malayo na sa dagat at siya ay nag-iisa sa pampang. 48 Nang magkagayo’y nakita niya na sila’y naliligalig habang nagsasagwan, sapagka’t salungat sa kanila ang hangin. Nang mga ikaapat na pagbabantay ng gabi, lumapit siya sa kanila na naglalakad sa ibabaw ng dagat. Sinadya niyang dumaan sa kanila. 49 Datapuwa’t nang makita nilang lumalakad siya sa ibabaw ng dagat, inakala nilang multo iyon, at nagsisigawan. 50 Nakita siya nilang lahat at natakot sila. Ngunit kaagad siyang nagsalita sa kanila, “Lakasan ninyo ang inyong loob, ako ito, huwag kayong matakot!” 51 Sumakay siya sa bangka kasama nila at humina ang hangin. Sila ay [ganap na] namangha. 52 Hindi nila naunawaan ang pangyayari sa mga tinapay. Sa kabaligtaran, ang kanilang mga puso ay tumigas.

Ang mga Pagpapagaling sa Genesaret. 53 Pagkaraan ng pagtawid, dumating sila sa lupain sa Genesaret at doon sila nagtali. 54 Pagkaalis nila sa bangka, agad siyang nakilala ng mga tao. 55 Nagsilibot sila sa paligid at nagsimulang dalhin ang mga maysakit sa mga higaan saanman nila narinig na naroroon siya. 56 Saanmang mga nayon, o mga bayan, o mga kabukiran na kaniyang pinasok, ay inilagay nila ang mga maysakit sa mga pamilihan, at ipinamanhik sa kaniya na mahipo lamang nila ang borlas ng kaniyang balabal; at lahat ng humipo nito ay gumaling.

______________________________________________________________

______________________________________________________________

______________________________________________________________

Si Jesus ay tumugon sa mga pangyayari ng tao nang may simpatiya kahit na ang Kanyang tunay na pagkakakilanlan ay nanatiling misteryo maliban sa mga demonyong nasa demonyo.

______________________________________________________________

Kabanata 5

Ang Pagpapagaling ng Gerasene Demoniac. 1 At sila’y dumating sa kabilang ibayo ng dagat, sa lupain ng mga Gerasene. 2 Pagkababa niya sa bangka, kaagad na sinalubong siya ng isang lalaking mula sa mga libingan na may maruming espiritu. 3 Ang lalaki ay naninirahan sa gitna ng mga libingan, at wala nang makapagpigil sa kanya, kahit na may tanikala. 4 Sa katunayan, siya ay madalas na nakagapos ng mga tanikala at mga tanikala, ngunit ang mga tanikala ay nahiwalay niya at ang mga kadena ay nabasag, at walang sinuman ang sapat na malakas upang masupil siya. 5 Gabi at araw sa gitna ng mga libingan at sa mga burol ay palagi siyang sumisigaw at dinudurog ang kanyang sarili ng mga bato. 6 Nang makita niya si Jesus mula sa malayo, tumakbo siya at nagpatirapa sa harap niya, 7 sumisigaw ng malakas, “Ano ang kinalaman mo sa akin, Jesus, Anak ng Kataas-taasang Diyos? Sinusumumpa ko sa iyo sa pamamagitan ng Diyos, huwag mo akong pahirapan!” 8 (Sinasabi niya noon sa kanya, “Maruming espiritu, lumabas ka sa tao!”) 9 Tinanong niya siya, “Ano ang pangalan mo?” Sumagot siya, “Legion ang pangalan ko. Marami tayo.” 10 At siya ay nagsumamo nang taimtim sa kanya na huwag silang itaboy sa teritoryong iyon.

11 Ngayon, isang malaking kawan ng mga baboy ang kumakain doon sa gilid ng burol. 12 At sila’y nagsumamo sa kaniya, na nagsasabi, Ipadala mo kami sa mga baboy, at papasukin natin sila. 13 At pinahintulutan niya sila, at nagsilabas ang mga karumaldumal na espiritu at nagsipasok sa mga baboy. Ang kawan ng mga dalawang libo ay sumugod sa isang matarik na pampang patungo sa dagat, kung saan sila ay nalunod. 14 Nagsitakbuhan ang mga pastol at ibinalita ang pangyayari sa bayan at sa buong kabukiran. At lumabas ang mga tao para tingnan kung ano ang nangyari. 15 Habang papalapit sila kay Jesus, nakita nila ang lalaking sinapian ng Legion, na nakaupo roon na nakadamit at nasa kanyang wastong pag-iisip. At sila ay dinapuan ng takot. 16 Ipinaliwanag sa kanila ng mga nakasaksi sa nangyari sa inaalihan at sa baboy. 17 At nagsimula silang magmakaawa sa kanya na umalis sa kanilang distrito. 18 Pagsakay niya sa bangka, ang lalaking inalihan ay nakiusap na manatili sa kanya. 19 Ngunit hindi siya pinahintulutan, ngunit sinabi sa kanya, “Umuwi ka sa iyong pamilya at ibalita mo sa kanila ang lahat ng ginawa para sa iyo ng Panginoon sa kanyang habag.” 20 Nang magkagayo’y umalis ang lalaki at nagsimulang ipahayag sa Decapolis kung ano ang ginawa ni Jesus para sa kanya; at lahat ay namangha.

Ang Anak na Babae ni Jairus at ang Babaeng May Dugo. 21 Nang si Jesus ay muling tumawid [sa bangka] sa kabilang ibayo, isang malaking pulutong ang nagtipon sa kanya, at siya ay nanatili malapit sa dagat. 22 Lumapit ang isa sa mga pinuno ng sinagoga, na nagngangalang Jairus. Nang makita niya siya ay nagpatirapa siya sa kaniyang paanan, 23 at nakiusap na marubdob sa kaniya, na sinasabi, Ang aking anak na babae ay nasa punto ng kamatayan: pakisuyo, halika, ipatong mo ang iyong mga kamay sa kaniya upang siya’y gumaling at mabuhay. 24 Umalis siya na kasama niya, at sinundan siya ng isang malaking pulutong at pinilit siya.

25 May isang babae na dinapuan ng dugo sa loob ng labindalawang taon. 26 Siya ay lubhang nagdusa sa kamay ng maraming manggagamot at ginugol ang lahat ng kanyang tinatangkilik. Ngunit hindi siya tinulungan ngunit lalo lamang siyang lumala. 27 Nabalitaan niya ang tungkol kay Jesus at pumunta siya sa likuran niya sa karamihan at hinipo ang kanyang balabal. 28 Sinabi niya, “Kung mahipo ko lamang ang kanyang damit, gagaling ako.” 29 Kaagad na natuyo ang kanyang agos ng dugo. Pakiramdam niya sa kanyang katawan ay gumaling na siya sa kanyang karamdaman. 30 Nalaman kaagad ni Jesus na may kapangyarihang lumabas sa kanya, lumingon siya sa karamihan at nagtanong, “Sino ang humipo sa aking damit?” 31 Ngunit sinabi sa kaniya ng kaniyang mga alagad, “Nakikita mo kung paanong sinisiksik ka ng maraming tao, at itinatanong mo pa, ‘Sino ang humipo sa akin?’” 32 At luminga-linga siya sa paligid upang makita kung sino ang gumawa nito. 33 Ang babae, na natatanto ang nangyari sa kaniya, ay lumapit sa takot at nanginginig. Siya ay nagpatirapa sa harapan ni Jesus at sinabi sa kanya ang buong katotohanan. 34 At sinabi niya sa kaniya, Anak, iniligtas ka ng iyong pananampalataya: yumaon kang payapa at gumaling ka sa iyong karamdaman.

35 Habang nagsasalita pa siya, dumating ang mga tao mula sa bahay ng opisyal ng sinagoga at sinabi, “Ang iyong anak na babae ay namatay; bakit mo pa guluhin ang guro?” 36 Palibhasa’y binalewala ang mensaheng iniulat, sinabi ni Jesus sa opisyal ng sinagoga, Huwag kang matakot; manampalataya ka lamang. 37 Hindi niya pinahintulutang may makasama sa kanya sa loob maliban kay Pedro, Santiago, at Juan, na kapatid ni Santiago. 38 Pagdating nila sa bahay ng opisyal ng sinagoga, nakita niya ang kaguluhan, ang mga taong umiiyak at nananangis nang malakas. 39 Kaya’t pumasok siya at sinabi sa kanila, Bakit nagkakagulo at umiiyak? Ang bata ay hindi patay kundi natutulog. 40 At nilibak nila siya. Pagkatapos ay inilabas niya silang lahat. Isinama niya ang ama at ina ng bata at ang mga kasama niya at pumasok sa silid kung saan naroon ang bata. 41 Hinawakan niya ang kamay ng bata at sinabi sa kanya, “Talitha koum,” na ang ibig sabihin ay, “Munting babae, sinasabi ko sa iyo, bumangon ka!” 42 At agad na tumindig ang batang babae, labindalawa, at lumakad. [Sa gayon] sila ay lubos na namangha. 43 Mahigpit siyang nag-utos na walang sinumang makaalam nito at sinabing bigyan siya ng makakain.

______________________________________________________________

______________________________________________________________

______________________________________________________________

Si Jesus ay tumugon sa mga pangyayari na may tunay na damdamin ng tao, at ang Kanyang mga alagad ay madalas na hindi Siya naiintindihan.

______________________________________________________________

Kabanata 4

Ang Parabula ng Manghahasik. 1 Sa ibang pagkakataon ay nagsimula siyang magturo sa tabi ng dagat. Isang napakaraming tao ang nagtipon sa paligid niya upang siya ay sumakay sa isang bangka sa dagat at umupo. At ang buong karamihan ay nasa tabi ng dagat sa lupa. 2 At tinuruan niya sila ng mahaba sa talinghaga, at sa kurso ng kanyang pagtuturo ay sinabi niya sa kanila, 3 “Pakinggan mo ito! Isang manghahasik ang lumabas para maghasik. 4 At samantalang siya’y naghasik, ay may isang binhi na nangahulog sa dakong tinatahak, at ang mga ibon ay nagsiparoon at kinain. 5 Ang ibang binhi ay nahulog sa mabatong lupa kung saan ito ay may maliit na lupa. Agad itong bumangon dahil hindi malalim ang lupa. 6 At nang sumikat ang araw, ay napaso at natuyo dahil sa kawalan ng mga ugat. 7 Ang ilang binhi ay nahulog sa mga tinik, at ang mga tinik ay lumaki at sinakal at hindi ito nagbunga ng butil. 8 At ang ilang binhi ay nahulog sa mayamang lupa at nagbunga. Ito ay bumangon at lumaki at nagbunga ng tatlumpu, animnapu, at isang daang beses.” 9 Idinagdag niya, “Ang sinumang may tainga na makarinig ay dapat marinig.”

Ang Layunin ng mga Parabula. 10 At nang siya’y magisa, ay tinanong siya ng mga kasama ng Labindalawa tungkol sa mga talinghaga. 11 Sinagot niya sila, “Ang misteryo ng kaharian ng Diyos ay ipinagkaloob sa iyo. Ngunit sa mga nasa labas ang lahat ay may mga talinghaga, 12 kaya iyon

Ang Layunin ng mga Parabula. ¹⁰ And when he was alone, those present along with the Twelve questioned him about the parables. ¹¹ He answered them, “The mystery of the kingdom of God has been granted to you. But to those outside everything comes in parables, ¹² so that

‘maaari silang tumingin at makita ngunit hindi nakikita,
at makinig at makinig ngunit hindi maunawaan,
upang hindi sila ma-convert at mapatawad.’”

13 Sinabi sa kanila ni Jesus, “Hindi mo ba nauunawaan ang talinghagang ito? Kung gayon paano mo mauunawaan ang alinman sa mga talinghaga? 14 Ang manghahasik ay naghahasik ng salita. 15 Ito ang mga nasa daan kung saan inihasik ang salita. Sa sandaling marinig nila, dumating kaagad si Satanas at inalis ang salitang inihasik sa kanila. 16 At ito ang mga naihasik sa mabatong lupa na, kapag narinig nila ang salita, tanggapin ito kaagad nang may kagalakan. 17 Ngunit wala silang ugat; sila ay tumatagal lamang ng ilang panahon. Pagkatapos kapag ang kapighatian o pag-uusig ay dumating dahil sa salita, sila ay mabilis na nahuhulog. 18 Ang mga naihasik sa mga tinik ay ibang uri. Sila ang mga taong nakakarinig ng salita, 19 ngunit makamundong pagkabalisa, pang-akit ng kayamanan, at pananabik sa ibang mga bagay na manghimasok at sumakal sa salita, at hindi ito namumunga. 20 Nguni’t ang mga naihasik sa mayamang lupa ay ang mga nakakarinig ng salita at tumatanggap at namumunga ng tatlumpu’t animnapu’t isang daang ulit.”

Parabula ng Lamparara. 21 Sinabi niya sa kanila, “Ang lampara ba ay dinadala upang ilagay sa ilalim ng basket ng bushel o sa ilalim ng kama, at hindi dapat ilagay sa isang lampstand? 22 Sapagka’t walang maitatago maliban sa maipakikita; walang lihim maliban sa lumiwanag. 23 Ang sinumang may tainga na makarinig ay dapat makarinig.” 24 Sinabi rin niya sa kanila, “Alagaan mo ang iyong naririnig. Ang sukatan na iyong sinusukat ay susukatin sa iyo, at higit pa ang ibibigay sa iyo. 25 Sa isa na mayroon, higit pa ang ibibigay; mula sa isa na hindi, kahit na kung ano ang mayroon siya ay dadalhin.”

Ang Binhi ay Lumalaki ng Sarili. 26 Sinabi niya, “Ganito ang nangyari sa kaharian ng Diyos; para bang ang isang tao ay magkakalat ng binhi sa lupain 27 at matutulog at babangon gabi at araw at ang binhi ay sumibol at tutubo, hindi niya alam kung paano. 28 Sa kaniyang sariling kagustuhan ay nagbubunga ang lupa, una ang talim, pagkatapos ay ang tainga, pagkatapos ay ang buong butil sa tainga. 29 At kapag hinog na ang butil, sabay-sabay niyang hawak ang karit, sapagkat dumating na ang ani.”

Ang Binhi ng Mustasa. 30 Sinabi niya, “Sa ano ang ihahambing natin sa kaharian ng Diyos, o anong talinghaga ang magagamit natin para dito? 31 Ito ay tulad ng buto ng mustasa na, kapag ito ay inihasik sa lupa, ay ang pinakamaliit sa lahat ng mga buto sa lupa. 32 Ngunit kapag ito ay naihasik, ito ay bumubukal at nagiging pinakamalaki sa mga halaman at naglalagay ng malalaking sanga, upang ang mga ibon sa langit ay tumira sa lilim nito.” 33 Sa maraming mga talinghaga ay sinalita niya ang salita sa kanila na kanilang naiintindihan. 34 Kung walang talinghaga ay hindi siya nagsalita sa kanila, kundi sa kaniyang sariling mga alagad ay ipinaliwanag niya ang lahat ng bagay nang pribado.

Ang Pagpapatahimik ng Bagyo sa Dagat. 35 Sa araw na iyon, habang tumatagal ang gabi, sinabi niya sa kanila, “Tayo ay tumawid sa kabilang panig.” 36 At pagkaalis nila sa karamihan, ay isinama nila siya sa daong gaya niya. At kasama niya ang ibang mga bangka. 37 Isang marahas na unos ang dumating at ang mga alon ay humahampas sa bangka, kaya’t ito ay napupuno na. 38 Si Jesus ay nasa popa, natutulog sa isang unan. Ginising nila siya at sinabi sa kanya, “Guro, wala ka bang pakialam na tayo ay mapahamak?” 39 Nagising siya, sinaway ang hangin, at sinabi sa dagat, “Tahimik! Maging pa rin!” Huminto ang hangin at nagkaroon ng matinding kalmado. 40 Pagkatapos ay tinanong niya sila, “Bakit ka natatakot? Wala ka pa bang pananampalataya?” 41 Sila’y nangapuspos ng malaking pagkamangha at nangagsabi sa isa’t isa, “Sino nga ito na sinunod pa nga ng hangin at dagat?”

______________________________________________________________