Manuel Silveira

_________________________________________________________

Ang kabanalan ay isang nagpapabanal na kaloob ng Banal na Espiritu, ang likas na pagmamahal sa Diyos upang sumamba at maglingkod sa Kanya, at magbigay-lugod sa mga espesyal na nakatalaga sa Kanya. Ang kabanalan ay nagpapabuti sa birtud ng relihiyon, at ang pagmumuni-muni sa Makapangyarihang Ama nang may pagmamahal, paggalang sa anak, at mapagmahal na pagsunod.

“Lahat ng pinapatnubayan ng Espiritu ng Diyos ay mga anak ng Diyos; sapagkat ang tinanggap ninyo ay hindi ang espiritu ng pagkaalipin upang kayo’y matakot muli; kundi ang tinanggap ninyo ang Espiritu ng pag-aampon, na nagbibigay-daan sa atin na sumigaw, ‘Abba, Ama!’ Ang Espiritu mismo ay sumasama sa ating espiritu upang magpatotoo na tayo’y mga anak ng Diyos. At kung tayo’y mga anak, tayo nga’y mga tagapagmana, mga tagapagmana ng Diyos, at mga kasamang tagapagmana ni Cristo, kung tayo’y nakikibahagi sa kanyang pagdurusa, upang makibahagi sa kanyang kaluwalhatian. Sa aking palagay, ang lahat ng ating tinitiis sa kasalukuyang panahon ay walang anuman kung ikukumpara sa kaluwalhatiang nakatakdang ihayag para sa atin, para sa lahat ng nilalang na naghihintay nang may pananabik sa paghahayag ng mga anak ng Diyos.” (Roma 8:14-19)

_________________________________________________________

_______________________________________________________________

Ang Pananampalataya ay ang teolohikong birtud upang maniwala sa Diyos, sa lahat ng Kanyang sinabi at ipinahayag, at iminumungkahi ng Simbahan, habang ang Pag-unawa ay isang kaloob ng Banal na Espiritu upang matiyak ang ating Pananampalataya.

Ang Karunungan ay nagpapatugon sa kaluluwa sa Banal na Espiritu sa pagmumuni-muni sa Diyos upang gamitin ang Kanyang mga ideya upang hatulan ang Kanyang nilikha, habang ang Pag-unawa ay nagpapahintulot sa atin na maarok ang mga ganitong ideya upang makumbinsi tungkol sa Pananampalataya.

Nakakakuha tayo ng malalim na kahulugan para sa papel ng tao sa mundo at sa kanyang relasyon sa Diyos sa pamamagitan ng Pananampalataya, habang ang Pag-unawa ay gumagabay sa ating mga aksyon sa Diyos.

_______________________________________________________________

_______________________________________________________________

Ang karunungan ay nagpapatugon sa kaluluwa sa Banal na Espiritu sa pagmumuni-muni ng Diyos upang gamitin ang Kanyang mga ideya upang hatulan ang Kanyang nilikha. Ang karunungan ay nagdudulot ng pagkakasundo at takot sa Diyos bilang isang anak, at nagpapaayon sa ating mga pamantayan sa Diyos. Dapat nating hangarin ang karunungan upang maglingkod sa Mistikong Katawan ni Cristo, ayon sa kagustuhan ng Banal na Espiritu.

“Hindi natin tinanggap ang espiritu ng sanlibutan, kundi ang Espiritu na mula sa Diyos, upang maunawaan natin ang mga bagay na ibinigay sa atin ng Diyos nang walang bayad. At ang mga ito ay ating sinasalita, hindi sa mga salitang itinuturo ng karunungan ng tao, kundi sa mga salitang itinuturo ng Espiritu, na inilalarawan ang mga espirituwal na katotohanan sa mga espirituwal na termino.” (1 Corinto 2:12-13)

Ang Karunungan na Nagpapabanal ay isa sa pitong kaloob ng Banal na Espiritu na maaaring makuha ng lahat ng Kristiyano sa estado ng Biyaya. Ang kaloob na ito ay ipinagkakaloob sa pamamagitan ng mga sakramento, lalo na ang Kumpirmasyon. Sa pamamagitan ng Karunungan, hinaharap natin ang mga problema sa buhay at tinatrato ang ating kapwa nang may kawanggawa at pagtitiis. Hindi natin makakamit ang kaloob na ito sa pamamagitan ng pag-aaral o karanasan dahil ang karunungan ay ang paggamit ng banal na Kaalaman.

Ang isang salita ng Karunungan ay maaaring magsama ng isang makahulang hinaharap, ang mga paraan ng Diyos upang maisakatuparan ito, at ang banal na patnubay upang magamit nang epektibo ang Kaalaman. Maaari tayong tumanggap ng Karunungan mula sa Banal na Espiritu sa pamamagitan ng panalangin.

“Kaya naman, ako rin, pagkarinig ng inyong pananampalataya sa Panginoong Jesus at ng inyong pag-ibig sa lahat ng mga banal, ay hindi ako tumitigil sa pagpapasalamat para sa inyo, at pag-alala sa inyo sa aking mga panalangin, upang ang Diyos ng ating Panginoong Jesu-Cristo, ang Ama ng Kaluwalhatian, ay magbigay sa inyo ng espiritu ng karunungan at ng pahayag na magbubunga ng kaalaman tungkol sa kanya.” (Mga Taga-Efeso 1:15-17)

Ang pag-unlad ng Karismatikong Karunungan ay nagpapakita ng pagtaas ng Nagpapabanal na Karunungan para sa kaligtasan, sa Karismatikong Karunungan upang maglingkod sa Mistikong Katawan ni Cristo, at ang Paggaling ng Paningin ni Saul ay naglalarawan ng karismatikong interaksyon sa pagitan ng Kaalaman at Karunungan. Ang Banal na Espiritu ay nagbibigay sa atin ng Karunungan, ayon sa Kanyang kalooban, upang maisakatuparan ang Kanyang mga supernatural na plano at layunin.

_______________________________________________________________

_______________________________________________________________

Ginagamit ng Karunungan ang Kaalaman upang makamit ang mga layunin ng Banal na Espiritu. Siya ay omnisyente, ngunit ang mga Kristiyano ay may limitado at di-perpektong Kaalaman; ngunit maaaring ipagkaloob ng Banal na Espiritu, ayon sa Kanyang kagustuhan, ang impormasyon sa mga mananampalataya na hindi nila kailanman makakamit nang natural.

Iniuugnay ng artikulong Mga Kaloob at Bunga ng Banal na Espiritu ang mga kaloob ng sakramento ng Kumpirmasyon sa kanilang mga bunga, at nais ng Diyos ang ating pagpapabanal sa pamamagitan ng pag-unlad ng mga Bunga ng Banal na Espiritu.

Pinauunlad Niya ang Kaalaman mula sa pagpapabanal patungo sa karismatiko ayon sa Pag-unlad ng Karismatikong Kaalaman.

“Sinabi niya sa kanila, ‘Ngunit sino ako ayon sa inyo?’ Sumagot si Simon Pedro, ‘Ikaw ang Mesiyas, ang Anak ng Diyos na buhay.’ Sumagot si Jesus, ‘Mapalad ka, Simon na anak ni Jonas. Sapagkat hindi ipinahayag ito sa iyo ng laman at dugo, kundi ng aking Ama na nasa langit. Kaya sinasabi ko sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking simbahan, at ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay ay hindi magtatagumpay laban dito. Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit. Anuman ang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anuman ang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit.’” (Mateo 16:15-19)

Nilalayon ng Banal na Espiritu na ihanda tayo para sa Dakilang Kapighatian kapag ang mga demonyo ay magiging aktibo… maghanap ng kanlungan sa Banal na Espiritu, sa mga Sakramento at sa Birheng Maria. Si Papa Pedro II ang mamumuno sa Simbahan sa panahong iyon at pagmamasdan si Kristo na bumababa mula sa Langit.

“Nang masabi niya ito, habang nakatingin sila, siya ay itinaas, at isang ulap ang tumakip sa kanya mula sa kanilang paningin. Habang nakatitig sila sa langit habang siya ay papaakyat, biglang may dalawang lalaking nakasuot ng puting damit ang tumayo sa tabi nila. Sinabi nila, ‘Mga lalaking taga-Galilea, bakit kayo nakatayo riyan at tumitingin sa langit? Itong si Jesus na tinaas mula sa inyo patungo sa langit ay babalik din gaya ng nakita ninyong pagparoon niya sa langit.’” (Mga Gawa 1:9-11)

_______________________________________________________________