______________________________________________________________
______________________________________________________________
សេចក្តីសប្បុរស ឬសេចក្តីស្រឡាញ់ គឺជាគុណធម៌ខាងទ្រឹស្ដីដែលយើងស្រឡាញ់ព្រះ លើសអ្វីៗទាំងអស់ និងអ្នកជិតខាងរបស់យើង ដូចជាខ្លួនយើង។ សប្បុរសធម៌ គឺជាគុណធម៌របស់មហាក្សត្រិយានី ព្រោះវាបង្រួបបង្រួមព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្សនៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ហើយមនុស្ស និងអ្នកជិតខាង សម្រាប់សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ។ ព្រះយេស៊ូវបានដាក់បញ្ញត្តិថ្មីអំពីសេចក្ដីសប្បុរសថា៖ «នេះជាបញ្ញត្តិរបស់ខ្ញុំ គឺឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមកដូចជាខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក»។ ( យ៉ូហាន ១៣:៣៤ ) ព្រះគ្រីស្ទទាមទារឲ្យយើងស្រឡាញ់មនុស្សគ្រប់គ្នា ជាពិសេសសត្រូវរបស់យើង អ្នកជិតខាង ស្ត្រីមេម៉ាយ កូននិងអ្នកក្រ ដូចជាគ្រិស្ដផ្ទាល់។ សេចក្ដីសប្បុរសធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធ និងលើកឡើងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់មនុស្សដល់ភាពល្អឥតខ្ចោះនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះ។
សាវ័កប៉ុលបានកំណត់ថា សប្បុរសធម៌ ៖
“សេចក្តីស្រឡាញ់គឺអត់ធ្មត់ សេចក្តីស្រឡាញ់គឺសប្បុរស។ មិនច្រណែន (ស្នេហា) មិនក្រអឺតក្រទម មិនបំប៉ោង មិនឆ្មើងឆ្មៃ មិនស្វែងរកផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន មិនរហ័សរហួន និងមិនជ្រួលជ្រើម ឈឺចាប់ជាងរបួស វាមិន អរសប្បាយនឹងអំពើខុសឆ្គង តែត្រេកអរនឹងសេចក្តីពិត។ វាទ្រាំទ្រគ្រប់យ៉ាង ជឿលើអ្វីៗទាំងអស់ សង្ឃឹមលើអ្វីៗទាំងអស់ ហើយស៊ូទ្រាំនឹងអ្វីៗទាំងអស់»។ (កូរិនថូសទី១ ១៣:៤-៧)
សេចក្តីសប្បុរសគឺជាគុណធម៌ខាងទ្រឹស្ដីដ៏អស្ចារ្យបំផុត ពីព្រោះជំនឿ និងក្តីសង្ឃឹមនឹងឈប់នៅស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់នឹងស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។
______________________________________________________________
Manuel Silveira 