ឧទាហរណ៍អំពីបុរសអ្នកមាននិងឡាសារ

______________________________________________________________

______________________________________________________________

មាន​បុរស​អ្នកមាន​ម្នាក់​ស្លៀកពាក់​ពណ៌​ស្វាយ និង​ក្រណាត់​ទេសឯក ហើយ​រស់នៅ​យ៉ាង​ប្រណីត​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​។ នៅ​មាត់​ទ្វារ​របស់​គាត់ មាន​អ្នក​សុំ​ទាន​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ឡាសារ មាន​ដំបៅ ហើយ​ចង់​ស៊ី​របស់​ដែល​ធ្លាក់​ពី​តុ​របស់​អ្នក​មាន។ សូម្បី​តែ​ឆ្កែ​ក៏​មក​លិត​ដំបៅ​របស់​វា​ដែរ។

«ដល់ពេលដែលអ្នកសុំទានស្លាប់ហើយ ទេវតាក៏នាំគាត់ទៅខាងអ័ប្រាហាំ សេដ្ឋីក៏ស្លាប់ទៅ ហើយត្រូវបញ្ចុះនៅឋានសួគ៍ ឯឋានសួគ៍ គាត់ក្រឡេកមើលទៅឃើញអ័ប្រាហាំពីចម្ងាយ ហើយមានឡាសារនៅក្បែរគាត់ ដូច្នេះហើយ គាត់ហៅគាត់ថា «ឱអ័ប្រាហាំអើយ អាណិតខ្ញុំណាស់ ហើយបញ្ជូនឡាសារទៅជ្រលក់អណ្តាតគាត់ក្នុងទឹកហើយ ភ្លើង។”

ប៉ុន្តែ អ័ប្រាហាំ​បាន​ឆ្លើយ​ថា កូន​អើយ ចូរ​ចាំ​ថា ក្នុង​មួយ​ជីវិត​របស់​កូន កូន​បាន​ទទួល​របស់​ល្អ ចំណែក​ឡាសារ​បាន​ទទួល​របស់​អាក្រក់ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ គាត់​បាន​សម្រាល​ទុក្ខ​នៅ​ទី​នេះ ហើយ​កូន​រង​ទុក្ខ ហើយ​ក្រៅ​ពី​រឿង​ទាំង​នេះ រវាង​យើង​និង​កូន​បាន​ដាក់​រណ្ដៅ​យ៉ាង​ធំ​មក​ហើយ ដូច្នេះ​អ្នក​ដែល​ចង់​ចេញ​ពី​ទី​នេះ​ទៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​អាច​ឆ្លង​ពី​ទីនោះ​មក​យើង​បាន​ទេ»។

គាត់​ឆ្លើយ​ថា៖ «ឪពុក​អើយ សូម​ចាត់​ឡាសារ​ទៅ​ឯ​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ចុះ ដ្បិត​ខ្ញុំ​មាន​បង​ប្អូន​ប្រាំ​នាក់ សូម​ឲ្យ​គាត់​ព្រមាន​ពួក​គាត់ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ពួក​គាត់​មក​ដល់​កន្លែង​ទារុណកម្ម​នេះ​ផង»។

អ័ប្រាហាំ​ឆ្លើយ​ថា​៖ ​«​គេ​មាន​ម៉ូសេ និង​ហោរា សូម​ឲ្យ​ពួក​គេ​ស្តាប់​តាម​ចុះ»។

លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​៖ ​«​មិន​មែន​លោក​អ័ប្រាហាំ​ទេ​លោក​ឪពុក ប៉ុន្តែ​បើ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ដែល​នៅ​រស់​ពី​ស្លាប់​ទៅ​ឯ​ពួក​គេ នោះ​គេ​នឹង​ប្រែ​ចិត្ត»។

លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​គាត់​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​មិន​ស្តាប់​តាម​លោក​ម៉ូសេ និង​ព្យាការី​ទេ នោះ​គេ​នឹង​មិន​ជឿ​ឡើយ ទោះ​ជា​មាន​នរណា​ម្នាក់​រស់​ឡើង​វិញ​ក៏​ដោយ»។ (លូកា ១៦:១៩-៣១)

______________________________________________________________

រឿងប្រៀបប្រដូចរៀបរាប់អំពីទំនាក់ទំនងរវាងអ្នកមាននិងអ្នកសុំទានម្នាក់ឈ្មោះឡាសារ។ រឿងប្រៀបប្រដូចគឺជាការនិទានរឿងពិត ឬការស្រមើស្រមៃ ដែលបង្ហាញពីសេចក្តីពិតខាងវិញ្ញាណ ឬខាងសីលធម៌។

ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ស្មោះត្រង់មិនអាក្រក់ ឬមើលងាយទេ និងភាពក្រីក្រមិនមែនជាការធានានៃសេចក្ដីសង្រ្គោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវលើកពីអាកប្បកិរិយាប្រកបដោយសីលធម៌ដែលមានឥទ្ធិពលលើការស្វែងរករបស់ព្រះ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​ពរ​ដល់​ជន​ក្រីក្រ ស្រេក​ឃ្លាន និង​យំ មិន​មែន​ដោយ​សារ​ភាព​ក្រី​ក្រ​ទេ ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារ​អាកប្បកិរិយា​ខាង​សីលធម៌ ភាព​ក្រីក្រ​រក្សា​ទុក ឬ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត។ ហើយ​អ្នក​មាន​ដូច​ជា​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត (លូកា 6:24-26) ដោយ​សារ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អាច​បន្ថយ​ជំនឿ និង​ខាង​វិញ្ញាណ។

មនុស្សម្នាក់អាចក្លាយជាអ្នកមាន ហើយមានបេះដូងសម្រាប់អ្នកក្រ បណ្តុះការផ្ដាច់ខ្លួន ភាពរាបទាប និងសប្បុរស ហើយម្នាក់ទៀតអាចជាអ្នកក្រ ប៉ុន្តែមានបេះដូងដែលគ្មានសប្បុរសធម៌ ឬបន្ទាបខ្លួន។ ឡាសារ​និង​អ័ប្រាហាំ​មាន​វាសនា​ដូច​គ្នា ព្រោះ​ស្រឡាញ់​ព្រះ ហើយ​ផ្ដាច់​ខ្លួន​ពី​ពិភព​លោក។

រឿងប្រៀបប្រដូចរំឭកយើងថា មនុស្សសម្រេចចិត្តលើផែនដីរវាងឋានសួគ៌ ឬឋាននរក។ ស្វែងរកឋានសួគ៌!

______________________________________________________________

This entry was posted in ខ្មែរ and tagged . Bookmark the permalink.