______________________________________________________________

______________________________________________________________

8 жніўня 2012 года, калі я ўстаў са свайго месца, каб стаць у чаргу на прычасце ў задняй частцы дамініканскага касцёла Святога Пія V у Провідэнсе, штат Род-Айленд — насупраць кампуса каледжа Провідэнс — да мяне раптам падышоў незнаёмец гадоў пяцідзесяці.

«Тут так холадна! Вы выходзіце з касцёла?» — спытаў ён мяне. «Не, я стаю ў чаргу на прычасце», — адказаў я.

Тэмпература была камфортнай, але яму было вельмі холадна, і я адчуў хвалю холаду, якую ўспрыняў як духоўны знак.

«Што мне цяпер рабіць?» — спытаў ён. «Вы прымаеце прычасце? Стаць у чаргу», — прапанаваў я. «Вы католік?»

«Так, але я нядаўна практыкую», — адказаў незнаёмец. «Магчыма, вам варта прыняць прычасце пасля кансультацыі са святаром», — параіў я. Мужчына засмуціўся, бо яго прыцягвала Эўхарыстыя, як стрэлка компаса да Паўночнага полюса.

«Што вы робіце ў чарзе?» — спытаў ён мяне. «Я прымаю Ісуса», — адказаў я.
— Вы вельмі прагнеце Ісуса?

— Так… — адразу ж адказаў ён.
— Станьце ў чаргу, прыміце Ісуса і звярніцеся да святара як мага хутчэй, — параіў я яму.

Мы былі апошнімі двума прычаснікамі. Цэлебрант даў мне прычасце, а потым сышоў з гостыяй, каб сустрэць незнаёмца.

— Што мне рабіць?— спытаў ён у цэлебранта. — Вы католік, сэр?— спытаў дамініканец. — Я католік, але я даўно не займаюся гэтай справай.

— Вы прагнеце Бога?

— Так, я вельмі прагну!— адказаў незнаёмец.

Яны коратка пагаварылі, і я назіраў, як дамініканец зрабіў знак крыжа на лбе прычасніка і ўклаў гостыю яму ў рот.

Прычаснік спытаў у цэлебранта: «Што мне рабіць?» — Праглынуць гостыю, — адказаў ён.

Ашаломлены, я вярнуўся на сваё месца, акружаны шчытом Ласкі.

— Дзякуй. Я вельмі шчаслівы! — радасна сказаў мне незнаёмец пасля імшы. — Як я магу працягваць цешыцца гэтым спакоем і шчасцем? — спытаў ён. — Папрасіць святара духоўнага кіраўніцтва падчас сацыяльнай гадзіны, — прапанаваў я.

Хто быў гэты таямнічы чалавек?

______________________________________________________________

______________________________________________________________

Я пакінуў касцёл Святога Пія V у захапленні, радасці і натхненні пасля свята Святога Дамініка 8 жніўня 2012 года.

«Мануэль, у касцёле было шмат вернікаў, але Чалавек, які прагне Бога, абраў цябе для эўхарыстычнага кіраўніцтва. Я хачу, каб ты прыцягваў людзей да Мяне. Святая Тройца рыхтуе цябе праз пакуты для высакароднай місіі ў Рымска-каталіцкай царкве.

Займайся навукамі пра Бога, бо навукі пра чалавека ўмацоўваюць твой інтэлект у гэтым мінучым свеце, але навукі пра Бога даюць табе вечную мудрасць. Калі ты вывучаеш навукі пра Бога, Я даю табе пастаянную зваротную сувязь і ласку. Працягвай слухаць дамініканцаў, бо яны вострыя на язык і розум, і ўдзельнічаюць у Эўхарыстыі.

Мануэль, Я — Святы Дух, і Я казаў табе: «Твае пакуты — твой скарб». Бог хоча заключыць з табой саюз, які сатана не адважыцца аспрэчыць. Аддайся Мне, і Я буду весці цябе ў тваёй місіі».

Я аддаюся Твайму Святому Духу!

____________________________________________________________