Kabanata 14 ng Ang Misteryo ay Nagsisimulang Mabunyag

______________________________________________________________

______________________________________________________________

Hapunan, Kapighatian, Pagkakanulo at Pagtanggi sa grupo ni Jesus!

______________________________________________________________

Duha na lang ka adlaw, saulogon na ang Paskuwa ug ang Pista sa Tinapay nga Walay Pangpatubo. Ang pangulong mga saserdote ug mga eskriba nangitag paagi sa pagdakop kaniya pinaagig lansis ug sa pagpatay kaniya. Apan sila miingon: “Dili nato iatol sa pista kay basig magkagubot ang mga tawo.”

Ug samtang didto si Jesus sa Betania nga nagkaon sa balay ni Simon nga sanlahon, miabot ang usa ka babaye nga nagdalag sudlanang alabastro nga may humot nga lana. Kini mahal kaayo kay kini lunsay nga nardo. Giablihan niya ang sudlanan ug gibuboag lana ang ulo ni Jesus. Apan dihay pipila nga nangasuko ug miingon: “Nganong giusikan lang niya ang humot nga lana? Kay kini nga humot nga lana ikabaligya pa untag kapin sa 300 ka denario ug ang halin ikahatag sa mga kabos!” Sila naglagot pag-ayo sa babaye. Apan si Jesus miingon: “Pasagdi lang siya. Nganong samokon ninyo siya? Maayo ang iyang gibuhat kanako.  Kay ang mga kabos kanunay ninyong makauban,ug bisan kanus-a nga buot ninyo, makabuhat mog maayo kanila. Apan ako dili ninyo kanunayng makauban. Gihimo niya ang iyang maarangan. Gibuboan niya daan ug humot nga lana ang akong lawas alang sa akong lubong. Sa pagkatinuod sultihan mo nako, bisan asa sa kalibotan nga isangyaw ang maayong balita, ang gibuhat niining bayhana iasoy usab agig paghandom kaniya.” 

Ug si Judas Iskariote, nga usa sa Dose, miadto sa pangulong mga saserdote aron itugyan siya ngadto kanila. Pagkadungog niini, sila nalipay ug misaad sa paghatag kaniyag salaping plata. Busa nangita siyag higayon sa pagbudhi kaniya.

Karon sa unang adlaw sa Pista sa Tinapay nga Walay Pangpatubo, naandan nila nga maghalad sa Paskuwa. Ang iyang mga tinun-an nangutana niya: “Asa man mi nimo gustong paadtoon aron mangandam sa panihapon alang sa Paskuwa?” Busa gisugo niya ang duha sa iyang mga tinun-an: “Pangadto mo sa siyudad, ug may tawo nga motagbo ninyo nga magdalag banga sa tubig. Kuyog mo niya. Kon asa siya mosulod, sultihi ang tag-iya sa balay, ‘Ang Magtutudlo nag-ingon: “Asa ang lawak diin ako manihapon sa Paskuwa uban sa akong mga tinun-an?”’ Ug iyang ipakita kaninyo ang dakong lawak sa itaas nga may mga galamiton. Andama didto ang panihapon.” Busa milakaw ang mga tinun-an ug misulod sa siyudad. Ug nahitabo gayod ang giingon ni Jesus kanila, ug sila nangandam sa Paskuwa.

Pagkakilumkilom na, siya miabot uban sa Dose. Samtang nanglingkod sila libot sa lamesa ug nangaon, si Jesus miingon: “Sa pagkatinuod sultihan mo nako, usa ninyo nga nagkaon uban nako ang magbudhi kanako.” Sila naguol ug ang matag usa miingon: “Dili ako, dili ba?”  Siya miingon: “Usa siya sa Dose, ang usa nga nagatuslob diha sa panaksan uban kanako.  Ang Anak sa tawo mobiya sumala sa nahisulat bahin kaniya, apan alaot siya nga magbudhi sa Anak sa tawo! Mas maayo pa nga wala siya matawo.”

Samtang padayon silang nangaon, siya nagkuhag tinapay, nagpasalamat, nagpikaspikas niini, ug nagpasa niini kanila, nga nag-ingon: “Pagkuha mo; kini nagkahulogan sa akong lawas.” Dayon siya nagkuhag kopa, nagpasalamat, ug nagpasa niini kanila, ug silang tanan miinom niini. Ug siya miingon: “Kini nagkahulogan sa akong ‘dugo sa pakigsaad’nga igabubo alang sa daghan. Sa pagkatinuod sultihan mo nako, dili na gyod ko moinom ug bino hangtod sa adlaw nga moinom kog bag-ong bino didto sa Gingharian sa Diyos.”  Sa kataposan, human makaawit ug mga pagdayeg, sila nangadto sa Bukid sa mga Olibo.

Si Jesus miingon kanila: “Kamong tanan mobiya kanako, kay kini nahisulat: ‘Akong patyon ang magbalantay, ug magkatibulaag ang mga karnero.’ Apan inigkabanhaw nako, mouna ko ninyo didto sa Galilea.” Apan si Pedro miingon: “Bisan pag biyaan ka sa tanan, dili ko mobiya nimo.” Si Jesus miingon kaniya: “Sa pagkatinuod sultihan ti ka nga karong adlawa, niini mismong gabhiona, sa dili pa motuktugaok ang usa ka sunoy sa makaduha, ilimod ko nimo sa tulo ka higayon.” Apan siya miinsistir: “Bisan pag mamatay ko uban nimo, dili gyod ka nako ilimod.” Kini sab ang gisulti sa ubang tinun-an.

Pag-abot nila sa dapit nga ginganlag Getsemane, siya miingon sa iyang mga tinun-an: “Panglingkod mo dinhi samtang mag-ampo ko.” Iyang gikuyog si Pedro, Santiago, ug Juan, ug siya naguol ug nabalaka pag-ayo. Iyang giingnan sila: “Naguol kaayo ko, nga mora kog mamatay. Pabilin mo dinhi ug padayon sa pagbantay.” Dayon miadto siya sa unahan ug mihapa ug nag-ampo nga kon mahimo, ilikay siya niining taknaa. Ug siya miingon: “Abba, Amahan, ang tanang butang posible kanimo. Kuhaa kining kopa gikan kanako. Apan dili sumala sa akong gusto, kondili sa imong gusto.” Pagbalik niya, nakita niya nga nangatulog sila, ug iyang giingnan si Pedro: “Simon, nganong nangatulog man mo? Dili na ba mo makapadayon sa pagbantay bisag usa ka oras? Padayon mo sa pagbantay ug sa pag-ampo, aron dili mo madaog sa tentasyon. Hinuon, andam ang espiritu, apan luya ang unod.” Siya milakaw pag-usab ug nag-ampo sa mao gihapong butang.

Pagbalik niya, nakita na sab niya sila nga nangatulog kay giduka pag-ayo, ug wala sila mahibalo kon unsay itubag kaniya. Sa ikatulong higayon siya mibalik ug miingon kanila: “Dili kini ang panahon nga kamo mangatulog ug mamahulay! Igo na kana! Miabot na ang oras nga ang Anak sa tawo itugyan ngadto sa mga makasasala. Bangon mo, manglakaw na ta. Nagpaingon na dinhi ang akong magbubudhi.”

Samtang nagsulti pa siya, miabot si Judas nga usa sa Dose, ug duna siyay daghang kauban nga nagdalag mga espada ug puspos. Gisugo sila sa pangulong mga saserdote, mga eskriba, ug sa mga ansiyano. Ang iyang magbubudhi naghatag na kanilag ilhanan, nga nag-ingon: “Ang akong halokan, mao kana siya. Dakpa ninyo siya ug bantayi pag-ayo.” Ug siya miduol dayon kaniya ug miingon: “Rabbi!” ug siya mabinationg mihalok kaniya. Busa ilang gigunitan siya ug gidakop. Karon usa sa mga nagtindog sa duol mihulbot sa iyang espada ug gitigbas ang ulipon sa hataas nga saserdote, ug naputol ang dalunggan niini. Apan si Jesus miingon kanila: “Tulisan ba ko nga nagdala man mog mga espada ug puspos sa pagdakop nako? Adlaw-adlaw ko ninyong nakita sa templo nga nanudlo, apan wala ko ninyo dakpa. Hinuon kinahanglan kining mahitabo aron matuman ang Balaang Kasulatan.”

Ug ang tanang tinun-an mibiya kaniya ug mikalagiw. Apan misunod kaniya ang usa ka batan-ong lalaki, nga nagbesti lamang ug maayong klase nga lino. Ila siyang gidakop, apan besti lamang niya ang ilang nagunitan ug nakaikyas siya nga halos hubo.

Gidala nila si Jesus sa hataas nga saserdote. Dayon nagtigom ang tanang pangulong saserdote, mga ansiyano, ug eskriba. Apan si Pedro misunod kaniya, nga nagpalayo lag diyutay. Nakaabot siya hangtod sa hawanan sa hataas nga saserdote. Siya milingkod uban sa mga sulugoon sa balay ug nagpainit sa iyang kaugalingon duol sa kalayo. Karon ang pangulong mga saserdote ug ang tibuok Sanhedrin nangitag ikasumbong batok kang Jesus aron ipapatay siya, apan wala silay nakita. Sa pagkatinuod, daghan ang naghatag ug bakak nga pamatuod batok kaniya, apan ang ilang mga testimonya wala magkauyon.  May pipila usab nga mibarog ug misultig bakak batok kaniya, nga nag-ingon: “Nadunggan namo siya nga miingon, ‘Gub-on nako kining temploha nga hinimog tawo, ug sa tulo ka adlaw tukoron nako ang lain nga dili hinimog tawo.’” Apan bahin niini, wala gihapon magkauyon ang ilang pamatuod.

Dayon ang hataas nga saserdote mitindog ug nangutana kang Jesus: “Wala ba kay ikatubag? Unsa may imong ikaingon sa ilang akusasyon batok kanimo?” Apan naghilom lang siya ug wala gayod motubag. Gipangutana na usab siya sa hataas nga saserdote: “Ikaw ba ang Kristo, ang Anak sa Balaang Diyos?” Unya si Jesus mitubag: “Oo ako, ug makita unya ninyo ang Anak sa tawo nga maglingkod sa tuong kamot sa Labing Gamhanan ug moabot uban sa mga panganod sa langit.” Niini gigisi sa hataas nga saserdote ang iyang besti ug miingon: “Nagkinahanglan pa ba tag dugang mga saksi? Nadungog ninyo ang iyang pagpasipala. Unsay inyong desisyon?” Silang tanan mihukom nga siya takos sa kamatayon. Ug ang uban miluwa kaniya ug ilang gitabonan ang iyang nawong. Dayon ilang gisumbag siya ug miingon: “Tagnaa kon kinsay midapat nimo!” Ug siya gisagpa ug gidala sa mga guwardiya.

Samtang didto si Pedro sa ubos, didto sa hawanan, miabot ang usa sa mga sulugoong babaye sa hataas nga saserdote. Pagkakita niya kang Pedro nga nagtindog duol sa kalayo, siya mitutok kaniya ug miingon: “Ikaw usab kauban niining Jesus nga Nasaretnon.” Apan si Pedro milimod: “Wala ko makaila niya ug wala ko mahibalo sa imong gipanulti.” Ug siya miadto duol sa ganghaan. Nakita na sab siya sa sulugoong babaye ug miingon sa mga nagtindog didto: “Kining tawhana kauban nila.” Milimod na sab si Pedro. Pagkataudtaod, kadtong mga nagtindog miingon kaniya: “Seguradong kauban ka nila, kay Galileanhon man ka.” Unya siya milimod ug nanumpa: “Wala ko makaila nianang tawhana nga giingon ninyo!” Dihadiha mituktugaok ang usa ka sunoy sa ikaduhang higayon. Ug si Pedro nahinumdom sa gisulti ni Jesus kaniya: “Sa dili pa motuktugaok ang usa ka sunoy sa makaduha, ilimod ko nimo sa tulo ka higayon.” Ug siya naguol pag-ayo ug mihilak.

______________________________________________________________

This entry was posted in Pilipino and tagged . Bookmark the permalink.